Arda
New member
Erkekler Neden Love Bombing Yapar? Bir Mesajla Başlayan ve Sonunda “Ben Ne Yaşadım?” Dedirten Hikâye
Bu konuyu uzun zamandır yazmak istiyordum ama açıkçası nereden başlayacağımı bilemedim. Çünkü love bombing denilen şey, dışarıdan bakınca o kadar romantik görünebiliyor ki insan yaşarken bunun bir sorun olabileceğini düşünmüyor. Hatta tam tersine, “Nihayet beni gerçekten anlayan biri çıktı” diye düşünüyor.
Benim anlatacağım hikâye, gerçek hayattan alınmış tek bir kişinin birebir hikâyesi değil. Fakat ilişkiler üzerine yapılan araştırmalardan, insanların anlattığı deneyimlerden ve özellikle duygusal manipülasyon ile kontrol davranışları üzerine bilimsel çalışmalardan ilham alan kurgusal bir hikâye. Karakterlerin isimleri ve olaylar tamamen hikâyeye ait.
Çünkü bazen bir davranışı anlamanın en iyi yolu, onu bir tanım olarak okumak değil, bir insanın hayatında nasıl göründüğünü izlemektir.
Şimdi sizi Ece ile Mert'in hikâyesine götürmek istiyorum.
1. Bölüm: “Daha İlk Haftadan Beni Bu Kadar Nasıl Tanıyabilir?”
Ece, otuz iki yaşında, kendi ayakları üzerinde duran ama ilişkiler konusunda son birkaç yıldır biraz yorulmuş bir kadındı.
İşinde başarılıydı. Arkadaş çevresi genişti. Kendi evinde yaşıyor, hafta sonları bazen tek başına sinemaya gidiyor, bazen de arkadaşlarıyla uzun kahvaltılar yapıyordu.
Yani hayatında bir erkek olması, hayatının eksik parçasını tamamlamak zorunda değildi.
Mert'le bir arkadaşının doğum gününde tanıştı.
İlk konuşmaları sıradandı.
“Sen ne iş yapıyorsun?”
“Proje yöneticisiyim.”
“Zor olmalı.”
“Bazen.”
“Bazen mi? Ben olsam üçüncü günde bırakırdım.”
Ece güldü.
Mert'in rahatlığı hoşuna gitmişti.
O gece eve döndükten yaklaşık yarım saat sonra telefonuna mesaj geldi.
“Bugün seni tanımak güzeldi.”
Basit bir mesajdı.
Ece cevap verdi.
Sonra ikinci mesaj geldi.
“Garip gelecek ama uzun zamandır biriyle konuşurken bu kadar rahat hissetmemiştim.”
Ece ekrana baktı.
“Daha bir saat konuştuk,” diye düşündü.
Ertesi gün Mert günaydın mesajı gönderdi.
Öğlen “Nasıl gidiyor?” diye sordu.
Akşam “Bugün sesini duymak istedim,” dedi.
Bir hafta sonra Ece'nin en sevdiği kahveyi biliyordu.
İki hafta sonra çocukken yaptığı bir hobiyi hatırlıyordu.
Üç hafta sonra “Seninle ciddi bir şey yaşayabileceğimi düşünüyorum,” dedi.
Ece'nin içinde küçük bir ses vardı:
“Bu biraz hızlı değil mi?”
Ama başka bir ses daha güçlüydü:
“Belki de sonunda doğru insanı buldun.”
İşte love bombing'in en karmaşık taraflarından biri burada başlıyor.
Her yoğun ilgi manipülasyon değildir.
Bazı insanlar gerçekten hızlı bağlanır. Bazıları romantiktir. Bazıları duygularını açıkça ifade eder. Bazıları ilk görüşte güçlü bir uyum hissettiğini düşünür.
Sorun, yoğun ilginin tek başına varlığı değildir.
Sorun, bu yoğunluğun daha sonra bir hak talebine, kontrole, suçluluk yaratmaya veya kişinin sınırlarını aşmaya dönüşüp dönüşmediğidir.
Mert'in davranışlarının ne olduğunu anlamak için Ece'nin sadece söylediği güzel sözlere değil, zaman içinde ortaya çıkan örüntüye bakması gerekecekti.
Ama henüz bunu bilmiyordu.
2. Bölüm: Mert'in “Stratejisi”
Mert'in hikâyesini de yalnızca “kötü adam” etiketiyle anlatmak kolay olurdu.
Ama insan davranışları çoğu zaman bu kadar basit değildir.
Mert ilişkiler konusunda oldukça stratejik düşünen biriydi.
İş hayatında da böyleydi.
Bir problemi gördüğünde önce analiz eder, sonra seçenekleri sıralar, ardından en kısa yolu seçerdi.
Ece'nin neyi sevdiğini gözlemliyor, sonra bunu ilişkiyi güçlendirmek için kullanıyordu.
Ece yorulduğunu söylediğinde hemen çözüm öneriyordu.
“İstersen iş yerindeki yöneticinle şöyle konuş.”
“Bence o insanlara sınır koymalısın.”
“Bu hafta sonu seni şehir dışına çıkaralım, kafan dağılır.”
İlk başta bu yaklaşım Ece'nin çok hoşuna gidiyordu.
Çünkü Mert sadece dinlemiyor, bir şeyler yapıyordu.
Fakat Ece'nin yakın arkadaşı Selin farklı bir noktaya dikkat çekti.
Bir akşam kahve içerken Ece heyecanla Mert'ten bahsediyordu.
“Biliyor musun, geçen gün sırf sevdiğim tatlıyı bulmak için üç farklı yere gitmiş.”
Selin gülümsedi.
“Ne güzel.”
“Çok düşünceli değil mi?”
“Evet. Peki sen ne istedin?”
Ece şaşırdı.
“Nasıl yani?”
“Sen ne istedin?”
“Tatlıyı.”
“Hayır. İlişki olarak ne istiyorsun?”
Ece birkaç saniye sustu.
Bu soru ona basit gelmişti ama cevaplamak kolay değildi.
Çünkü Mert'in ne istediği çok netti.
Her gün konuşmak.
Sık görüşmek.
İlişkiyi hızla tanımlamak.
Birbirlerinin hayatının merkezine girmek.
Ece ise henüz kendi hızını belirlememişti.
Selin devam etti:
“Bir insanın seni düşünmesi güzel. Ama seni düşünmesiyle seni yönetmeye başlaması arasında çok ince bir çizgi var.”
Ece o sırada bunun biraz fazla kuşkucu bir yaklaşım olduğunu düşündü.
Belki de Selin eski ilişkilerinden dolayı fazla temkinliydi.
Ve işin ilginç yanı, bu konuda Selin'in tamamen haklı olduğunu söylemek de doğru değildi.
Çünkü kadınların empatik ve ilişkisel yaklaşımı her zaman doğru sonucu üretmez.
Bir kadının “Ben onun duygusunu anlıyorum” diyerek kendi sınırlarını ihmal etmesi mümkündür.
Tıpkı bir erkeğin “Ben bu ilişkiyi çözerim” diyerek karşısındaki insanı bir problem gibi görmesinin mümkün olduğu gibi.
Mesele cinsiyet değil, davranış biçimidir.
Fakat toplumsal roller bazen bu davranışları şekillendirir.
Erkeklere uzun yıllar boyunca “inisiyatif al”, “kadını kazan”, “vazgeçme”, “ısrarcı ol” gibi mesajlar verilirken kadınlara “anlayışlı ol”, “sabret”, “onun da bir nedeni vardır” denildi.
İşte bu iki kültürel beklenti bir ilişkide birleştiğinde tehlikeli bir döngü ortaya çıkabilir.
3. Bölüm: Romantizm Ne Zaman Kontrole Dönüşür?
Bir ay sonra Mert Ece'ye pahalı bir kolye aldı.
Ece şaşırdı.
“Bunu kabul edemem.”
Mert güldü.
“Saçmalama. Bunu görmek seni mutlu ediyor, beni de mutlu ediyor.”
Ece kabul etti.
Bir hafta sonra Mert:
“Bu akşam arkadaşlarınla mı çıkacaksın?”
“Evet.”
“Kimler var?”
Ece isimleri söyledi.
“Erkekler de olacak mı?”
“Birkaç kişi.”
Mert'in yüzü değişti.
“Bilmiyorum Ece. Ben senin yerinde olsam ilişkim varken böyle ortamlara girmezdim.”
Ece ilk defa rahatsız oldu.
“Bana güvenmiyor musun?”
“Güveniyorum. Ama bazı şeylere karşı sınır koymak gerekir.”
Bu cümle Ece'nin zihninde uzun süre kaldı.
Çünkü Mert'in söylediği şey tamamen saçma değildi.
Bir ilişkide sınırlar önemlidir.
Fakat sınır ile kontrol arasındaki fark da tam burada ortaya çıkar.
Sınır, kişinin kendi davranışıyla ilgilidir. Kontrol ise diğer kişinin davranışını yönetmeye çalışır.
Mert zamanla daha fazla soru sormaya başladı.
“Neredesin?”
“Kimlesin?”
“Ne zaman döneceksin?”
“Telefonuna neden geç baktın?”
İlk başlarda bunların her biri ilgi gibi görünüyordu.
Sonra sorgulamaya dönüştü.
Sonra hesap vermeye.
Sonra Ece'nin kendi kararlarını açıklamak zorunda hissetmesine.
Araştırmalar da yakın ilişkilerde kontrol davranışlarının yalnızca fiziksel şiddetten ayrı düşünülmemesi gerektiğine dikkat çekiyor. Zorlayıcı kontrol; izolasyon, tehdit, psikolojik manipülasyon, ekonomik baskı, teknoloji üzerinden takip ve başka kısıtlama biçimlerini içerebilen bir örüntü olarak ele alınıyor.
Bu yüzden “Ama bana hiç vurmadı” cümlesi her zaman “O halde ilişki sağlıklıydı” anlamına gelmez.
Ece bunu henüz bilmiyordu.
4. Bölüm: “Seni Dünyadaki Herkesten Daha Çok Seviyorum”
Mert bir süre sonra Ece'ye şöyle demeye başladı:
“Sen benim hayatımdaki herkesten farklısın.”
İlk duyduğunda Ece'nin hoşuna gitti.
Sonra:
“Beni gerçekten anlayan tek kişi sensin.”
Bu cümle daha da güçlüydü.
Ama bir gün Mert, Ece'nin Selin'le yaptığı planı iptal etmesini istedi.
“Son zamanlarda Selin'in sana iyi gelmediğini düşünüyorum.”
“Neden?”
“Çünkü ilişkimiz hakkında sürekli şüphe yaratıyor.”
Ece itiraz etti.
“Selin benim arkadaşım.”
Mert sustu.
Sonra:
“Ben senin iyiliğini düşünüyorum.”
İşte love bombing'in bazen nasıl bir psikolojik borç duygusu yaratabildiğini burada görmek mümkün.
Önce kişi size aşırı değer verir.
Sizi özel hissettirir.
Sonra o özel konumun karşılığında sizden sadakat, öncelik, erişim veya itaat beklemeye başlayabilir.
Bu her zaman bilinçli bir “strateji” olarak uygulanmaz.
Bazı kişiler gerçekten terk edilme korkusuyla aşırı bağlanabilir. Bazıları ilişkide güveni kontrol üzerinden kurmaya çalışabilir. Bazılarıysa manipülatif davranışları bilinçli şekilde kullanabilir.
Bu nedenle “Love bombing yapan herkes narsisttir” demek bilimsel açıdan doğru değildir.
Nitekim yakın ilişkilerde manipülasyon üzerine 2026 tarihli bir meta-analiz, manipülasyonun ilişki kalitesiyle olumsuz ilişkili olduğunu; ancak davranışsal manipülasyon ile kişilik özelliklerini birbirine otomatik olarak eşitlememek gerektiğini vurguluyor.
Yani bir davranışı görmek, karşımızdaki kişiye psikiyatrik bir tanı koymamız için yeterli değildir.
Bence bu ayrım çok önemli.
Çünkü internette bazen her yoğun ilgi “narsist”, her kıskançlık “gaslighting”, her ayrılık “travma bağı” olarak etiketlenebiliyor.
Gerçek hayat ise daha karmaşık.
5. Bölüm: Ece'nin Fark Ettiği Küçük Değişiklik
Bir gece Ece arkadaşlarıyla otururken telefonuna Mert'ten yedi mesaj geldi.
“İyi misin?”
“Niye cevap vermiyorsun?”
“Bir şey mi oldu?”
“Beni merak ettirmeye hakkın yok.”
“Telefonuna bakmak bu kadar zor değil.”
Ece eve döndüğünde Mert'le konuşmak istedi.
“Son zamanlarda kendimi baskı altında hissediyorum.”
Mert önce sustu.
Sonra:
“Ben seni sevdiğim için böyle davranıyorum.”
“Biliyorum ama bu beni yoruyor.”
“Demek ki sevgim sana fazla geliyor.”
Ece'nin kalbi sıkıştı.
Bu konuyu uzun zamandır yazmak istiyordum ama açıkçası nereden başlayacağımı bilemedim. Çünkü love bombing denilen şey, dışarıdan bakınca o kadar romantik görünebiliyor ki insan yaşarken bunun bir sorun olabileceğini düşünmüyor. Hatta tam tersine, “Nihayet beni gerçekten anlayan biri çıktı” diye düşünüyor.
Benim anlatacağım hikâye, gerçek hayattan alınmış tek bir kişinin birebir hikâyesi değil. Fakat ilişkiler üzerine yapılan araştırmalardan, insanların anlattığı deneyimlerden ve özellikle duygusal manipülasyon ile kontrol davranışları üzerine bilimsel çalışmalardan ilham alan kurgusal bir hikâye. Karakterlerin isimleri ve olaylar tamamen hikâyeye ait.
Çünkü bazen bir davranışı anlamanın en iyi yolu, onu bir tanım olarak okumak değil, bir insanın hayatında nasıl göründüğünü izlemektir.
Şimdi sizi Ece ile Mert'in hikâyesine götürmek istiyorum.
1. Bölüm: “Daha İlk Haftadan Beni Bu Kadar Nasıl Tanıyabilir?”
Ece, otuz iki yaşında, kendi ayakları üzerinde duran ama ilişkiler konusunda son birkaç yıldır biraz yorulmuş bir kadındı.
İşinde başarılıydı. Arkadaş çevresi genişti. Kendi evinde yaşıyor, hafta sonları bazen tek başına sinemaya gidiyor, bazen de arkadaşlarıyla uzun kahvaltılar yapıyordu.
Yani hayatında bir erkek olması, hayatının eksik parçasını tamamlamak zorunda değildi.
Mert'le bir arkadaşının doğum gününde tanıştı.
İlk konuşmaları sıradandı.
“Sen ne iş yapıyorsun?”
“Proje yöneticisiyim.”
“Zor olmalı.”
“Bazen.”
“Bazen mi? Ben olsam üçüncü günde bırakırdım.”
Ece güldü.
Mert'in rahatlığı hoşuna gitmişti.
O gece eve döndükten yaklaşık yarım saat sonra telefonuna mesaj geldi.
“Bugün seni tanımak güzeldi.”
Basit bir mesajdı.
Ece cevap verdi.
Sonra ikinci mesaj geldi.
“Garip gelecek ama uzun zamandır biriyle konuşurken bu kadar rahat hissetmemiştim.”
Ece ekrana baktı.
“Daha bir saat konuştuk,” diye düşündü.
Ertesi gün Mert günaydın mesajı gönderdi.
Öğlen “Nasıl gidiyor?” diye sordu.
Akşam “Bugün sesini duymak istedim,” dedi.
Bir hafta sonra Ece'nin en sevdiği kahveyi biliyordu.
İki hafta sonra çocukken yaptığı bir hobiyi hatırlıyordu.
Üç hafta sonra “Seninle ciddi bir şey yaşayabileceğimi düşünüyorum,” dedi.
Ece'nin içinde küçük bir ses vardı:
“Bu biraz hızlı değil mi?”
Ama başka bir ses daha güçlüydü:
“Belki de sonunda doğru insanı buldun.”
İşte love bombing'in en karmaşık taraflarından biri burada başlıyor.
Her yoğun ilgi manipülasyon değildir.
Bazı insanlar gerçekten hızlı bağlanır. Bazıları romantiktir. Bazıları duygularını açıkça ifade eder. Bazıları ilk görüşte güçlü bir uyum hissettiğini düşünür.
Sorun, yoğun ilginin tek başına varlığı değildir.
Sorun, bu yoğunluğun daha sonra bir hak talebine, kontrole, suçluluk yaratmaya veya kişinin sınırlarını aşmaya dönüşüp dönüşmediğidir.
Mert'in davranışlarının ne olduğunu anlamak için Ece'nin sadece söylediği güzel sözlere değil, zaman içinde ortaya çıkan örüntüye bakması gerekecekti.
Ama henüz bunu bilmiyordu.
2. Bölüm: Mert'in “Stratejisi”
Mert'in hikâyesini de yalnızca “kötü adam” etiketiyle anlatmak kolay olurdu.
Ama insan davranışları çoğu zaman bu kadar basit değildir.
Mert ilişkiler konusunda oldukça stratejik düşünen biriydi.
İş hayatında da böyleydi.
Bir problemi gördüğünde önce analiz eder, sonra seçenekleri sıralar, ardından en kısa yolu seçerdi.
Ece'nin neyi sevdiğini gözlemliyor, sonra bunu ilişkiyi güçlendirmek için kullanıyordu.
Ece yorulduğunu söylediğinde hemen çözüm öneriyordu.
“İstersen iş yerindeki yöneticinle şöyle konuş.”
“Bence o insanlara sınır koymalısın.”
“Bu hafta sonu seni şehir dışına çıkaralım, kafan dağılır.”
İlk başta bu yaklaşım Ece'nin çok hoşuna gidiyordu.
Çünkü Mert sadece dinlemiyor, bir şeyler yapıyordu.
Fakat Ece'nin yakın arkadaşı Selin farklı bir noktaya dikkat çekti.
Bir akşam kahve içerken Ece heyecanla Mert'ten bahsediyordu.
“Biliyor musun, geçen gün sırf sevdiğim tatlıyı bulmak için üç farklı yere gitmiş.”
Selin gülümsedi.
“Ne güzel.”
“Çok düşünceli değil mi?”
“Evet. Peki sen ne istedin?”
Ece şaşırdı.
“Nasıl yani?”
“Sen ne istedin?”
“Tatlıyı.”
“Hayır. İlişki olarak ne istiyorsun?”
Ece birkaç saniye sustu.
Bu soru ona basit gelmişti ama cevaplamak kolay değildi.
Çünkü Mert'in ne istediği çok netti.
Her gün konuşmak.
Sık görüşmek.
İlişkiyi hızla tanımlamak.
Birbirlerinin hayatının merkezine girmek.
Ece ise henüz kendi hızını belirlememişti.
Selin devam etti:
“Bir insanın seni düşünmesi güzel. Ama seni düşünmesiyle seni yönetmeye başlaması arasında çok ince bir çizgi var.”
Ece o sırada bunun biraz fazla kuşkucu bir yaklaşım olduğunu düşündü.
Belki de Selin eski ilişkilerinden dolayı fazla temkinliydi.
Ve işin ilginç yanı, bu konuda Selin'in tamamen haklı olduğunu söylemek de doğru değildi.
Çünkü kadınların empatik ve ilişkisel yaklaşımı her zaman doğru sonucu üretmez.
Bir kadının “Ben onun duygusunu anlıyorum” diyerek kendi sınırlarını ihmal etmesi mümkündür.
Tıpkı bir erkeğin “Ben bu ilişkiyi çözerim” diyerek karşısındaki insanı bir problem gibi görmesinin mümkün olduğu gibi.
Mesele cinsiyet değil, davranış biçimidir.
Fakat toplumsal roller bazen bu davranışları şekillendirir.
Erkeklere uzun yıllar boyunca “inisiyatif al”, “kadını kazan”, “vazgeçme”, “ısrarcı ol” gibi mesajlar verilirken kadınlara “anlayışlı ol”, “sabret”, “onun da bir nedeni vardır” denildi.
İşte bu iki kültürel beklenti bir ilişkide birleştiğinde tehlikeli bir döngü ortaya çıkabilir.
3. Bölüm: Romantizm Ne Zaman Kontrole Dönüşür?
Bir ay sonra Mert Ece'ye pahalı bir kolye aldı.
Ece şaşırdı.
“Bunu kabul edemem.”
Mert güldü.
“Saçmalama. Bunu görmek seni mutlu ediyor, beni de mutlu ediyor.”
Ece kabul etti.
Bir hafta sonra Mert:
“Bu akşam arkadaşlarınla mı çıkacaksın?”
“Evet.”
“Kimler var?”
Ece isimleri söyledi.
“Erkekler de olacak mı?”
“Birkaç kişi.”
Mert'in yüzü değişti.
“Bilmiyorum Ece. Ben senin yerinde olsam ilişkim varken böyle ortamlara girmezdim.”
Ece ilk defa rahatsız oldu.
“Bana güvenmiyor musun?”
“Güveniyorum. Ama bazı şeylere karşı sınır koymak gerekir.”
Bu cümle Ece'nin zihninde uzun süre kaldı.
Çünkü Mert'in söylediği şey tamamen saçma değildi.
Bir ilişkide sınırlar önemlidir.
Fakat sınır ile kontrol arasındaki fark da tam burada ortaya çıkar.
Sınır, kişinin kendi davranışıyla ilgilidir. Kontrol ise diğer kişinin davranışını yönetmeye çalışır.
Mert zamanla daha fazla soru sormaya başladı.
“Neredesin?”
“Kimlesin?”
“Ne zaman döneceksin?”
“Telefonuna neden geç baktın?”
İlk başlarda bunların her biri ilgi gibi görünüyordu.
Sonra sorgulamaya dönüştü.
Sonra hesap vermeye.
Sonra Ece'nin kendi kararlarını açıklamak zorunda hissetmesine.
Araştırmalar da yakın ilişkilerde kontrol davranışlarının yalnızca fiziksel şiddetten ayrı düşünülmemesi gerektiğine dikkat çekiyor. Zorlayıcı kontrol; izolasyon, tehdit, psikolojik manipülasyon, ekonomik baskı, teknoloji üzerinden takip ve başka kısıtlama biçimlerini içerebilen bir örüntü olarak ele alınıyor.
Bu yüzden “Ama bana hiç vurmadı” cümlesi her zaman “O halde ilişki sağlıklıydı” anlamına gelmez.
Ece bunu henüz bilmiyordu.
4. Bölüm: “Seni Dünyadaki Herkesten Daha Çok Seviyorum”
Mert bir süre sonra Ece'ye şöyle demeye başladı:
“Sen benim hayatımdaki herkesten farklısın.”
İlk duyduğunda Ece'nin hoşuna gitti.
Sonra:
“Beni gerçekten anlayan tek kişi sensin.”
Bu cümle daha da güçlüydü.
Ama bir gün Mert, Ece'nin Selin'le yaptığı planı iptal etmesini istedi.
“Son zamanlarda Selin'in sana iyi gelmediğini düşünüyorum.”
“Neden?”
“Çünkü ilişkimiz hakkında sürekli şüphe yaratıyor.”
Ece itiraz etti.
“Selin benim arkadaşım.”
Mert sustu.
Sonra:
“Ben senin iyiliğini düşünüyorum.”
İşte love bombing'in bazen nasıl bir psikolojik borç duygusu yaratabildiğini burada görmek mümkün.
Önce kişi size aşırı değer verir.
Sizi özel hissettirir.
Sonra o özel konumun karşılığında sizden sadakat, öncelik, erişim veya itaat beklemeye başlayabilir.
Bu her zaman bilinçli bir “strateji” olarak uygulanmaz.
Bazı kişiler gerçekten terk edilme korkusuyla aşırı bağlanabilir. Bazıları ilişkide güveni kontrol üzerinden kurmaya çalışabilir. Bazılarıysa manipülatif davranışları bilinçli şekilde kullanabilir.
Bu nedenle “Love bombing yapan herkes narsisttir” demek bilimsel açıdan doğru değildir.
Nitekim yakın ilişkilerde manipülasyon üzerine 2026 tarihli bir meta-analiz, manipülasyonun ilişki kalitesiyle olumsuz ilişkili olduğunu; ancak davranışsal manipülasyon ile kişilik özelliklerini birbirine otomatik olarak eşitlememek gerektiğini vurguluyor.
Yani bir davranışı görmek, karşımızdaki kişiye psikiyatrik bir tanı koymamız için yeterli değildir.
Bence bu ayrım çok önemli.
Çünkü internette bazen her yoğun ilgi “narsist”, her kıskançlık “gaslighting”, her ayrılık “travma bağı” olarak etiketlenebiliyor.
Gerçek hayat ise daha karmaşık.
5. Bölüm: Ece'nin Fark Ettiği Küçük Değişiklik
Bir gece Ece arkadaşlarıyla otururken telefonuna Mert'ten yedi mesaj geldi.
“İyi misin?”
“Niye cevap vermiyorsun?”
“Bir şey mi oldu?”
“Beni merak ettirmeye hakkın yok.”
“Telefonuna bakmak bu kadar zor değil.”
Ece eve döndüğünde Mert'le konuşmak istedi.
“Son zamanlarda kendimi baskı altında hissediyorum.”
Mert önce sustu.
Sonra:
“Ben seni sevdiğim için böyle davranıyorum.”
“Biliyorum ama bu beni yoruyor.”
“Demek ki sevgim sana fazla geliyor.”
Ece'nin kalbi sıkıştı.